
ج – حد قذف
سومین حکم از احکام مندرج در سوره مبارکه نور، حد قذف است.
قذف در لغت به معنای با سنگ زدن است؛
اما در اصطلاح فقه به معنای نسبت دادن زنا یا لواط به افراد عفیف است. قرآن کریم
درآیت چهارم از سوره نور، مجازات قذف را تعیین کرده وفرموده است:
وَالَّذِينَ
يَرْمُونَ الْمُحْصَنَاتِ ثُمَّ لَمْ يَأْتُوا بِأَرْبَعَةِ شُهَدَاءَ
فَاجْلِدُوهُمْ ثَمَانِينَ جَلْدَةً وَلَا تَقْبَلُوا لَهُمْ شَهَادَةً أَبَدًا
وَأُولَئِكَ هُمُ الْفَاسِقُونَ. کسانی که اشخاص عفیفه پاکدامن را به زنا متهم می
کنند، سپس چهار شاهد نمی آورند، پس به آنان هشتاد تازیانه بزنید، و هرگز شهادتی را
از آنان نپذیرید، و اینانند که در حقیقت فاسق اند.
هرکسی
که به دیگری نسبت زنا یا لواط دهد و یا او را فرزند نامشروع بگوید ویا نسبت ناروا
به یکی از والدینش بدهد. شخصی قذف شده حق دارد به عنوان افترا یا فحش ناموسی از قذف
کننده یا اتهام زننده شکایت کند وقاضی در اولین جلسه رسیدگی اگر مدعی ادعای خود را
تکرار کند و چهار شاهد برای اثبات ادعای خود نداشته باشد، بلافاصله اورا محکوم به
هشتاد ضربه شلاق می کند.
چرا
این مجازات را حد قذف می نامند؟
ما
در مقررات فقه اسلامی دو نوع مجازات داریم:
نوع
اول – مجازات حدی وآن عبارت است از مجازاتی که مقدار واندازه آن از طرف شارع تعیین
شده باشد؛ مانند همین مجازات قذف یا مجازات افترا که از طرف شارع مقدارش هشتاد
تازیانه تعیین شده است.
نوع
دوم – مجازات تعزیزی است؛ مثل اذیت وآزار مردم یا خوردن عذاهای نجس، که مجازاتش از
طرف شارع تعیین نشده است وقاضی در صورتی که لازم بداند مجازاتش را تعیین می کند.
به
عبارت دیگر، هرگاه زن یا مردی به زن یا مرد دیگری نسبت زنا یا لواط بدهد به
طوری که نتواند زنا یا لواط آن ها را ثابت کند این عمل جرم و دارای مجازات حد قذف خواهد
بود.
زمانی
عمل قذف جرم خواهد بود که عبارت گفته شده روشن و بدون ابهام باشد و قاذف کننده معنای
عبارتی که استفاده می کند را بداند و قصد نسبت دادن آن عبارت را داشته باشد.عمل
قذف هم با گفتار و هم با نوشتار ولو در فضای الکترونیک نیز محقق خواهد شد.
بنا
براین، کسانی که در فضای مجازی مانند یوتوب یا فیسبوک وغیره نسبت ناروا به اشخاص
بدهند وفحاشی کنند وآنان را حرام زاده و... خطاب کنند، جرم قذف را مرتکب شده و درصورت
شکایت فردی که مورد اهانت قرار گرفته است؛ قذف کننده به هشتاد ضربه شلاق محکوم می
شود.
0 دیدگاه ها